نيست ، مرد هم نوكر زن نيست البته موارد استثنايى نسبت به طرفين احياناً پيدا مىشود . نكته سوم : اين كه نفقه زن كه بر مرد واجب است در صورتى است كه مرد قدرت بر آن داشته باشد و اگر قدرت ندارد چيزى بر او واجب نيست و يا به مقدارى كه قدرت ندارد چيزى بر او واجب نيست ، بنابراين مردى كه درآمدش به اندازه‌اى است كه اگر بخواهد براى زنش يا خودش نوكر بگيرد و يا براى شير دادن بچه‌اش دايه بگيرد و حقوق و درآمد به اندازه حقوق يك نوكر بيشتر نيست اين گونه چيزها را به عهده او گذاشتن سبب متلاشى شدن زندگى او و بردگى كامل است ، و بايد از نظر حقوقى جمع بين دو حق شود . از باب مثال اگر زن و مرد هر دو ادارى و حقوق متساوى مىبرند بگوييم ماهانه مرد را كه به اندازه اجرت يك دايه براى بچه‌اش است به دايه بدهد و ذليل زن خود يا ديگران باشد ، و بايد با توجه به بحث نفقات كه در فقه مفصلًا مورد نظر قرار گرفته مشكلات حل شود ، و خيلى از كارهايى هست كه مردان براى زنان انجام مىدهند كه براى آنها واجب نيست و خيلى از كارهاى زنان هم انجام دادن آن براى مردان واجب نيست ولى مىتوانند با همديگر صلح كنند تا زندگى ايشان با دوام باشد همين طور كه اكثريت مردم با اين توافقات زندگى شيرينى دارند و اين نكته هميشه بايد مورد نظر متشرعين و حقوقدانها باشد كه زن ، برده شوهر نيست و شوهر هم برده زن نيست بلكه زن و شوهر زندگى مشتركى دارند كه بايد از جهت دو طرف بررسى شود . و از اين باب است رفت و آمدها و مهمانيهاى طرفين از نظر مخارج و خدمات آن و خروج زن از منزل شوهر كه بايد با اذن شوهر باشد كه اگر در امثال اين موارد با همديگر توافق نكنند زندگى تلخى را خواهند داشت و به عبارت ساده زن و شوهر علاوه بر زناشويى بايد با همديگر رفيق و دوست باشند تا شيرين زندگى كنند . سؤال 625 . اگر زنى با اذن شوهر خود كارى را شروع كرد آيا آن مرد مىتواند در وسط كار از اذن خود برگردد و آيا فرقى بين كار دائمى يا دولتى و غير آن هست يا نه و آيا فرقى بين كارى كه از رها كردن آن ضررى حاصل شود مثل رها كردن كلاس درس مدارس در وسط سال تحصيلى يا نه ؟